بحران تنهایی استراتژیک ایران به روایت محمد قوچانی | روسیه و چین هیچ قــدم موثری برای ایران برنداشــتند | دوستان راســتین ایران مثلث پاکستان -ترکیه -مصر بودند
به گزارش اقتصادنیوز به نقل از روزنامه سازندگی، محمد قوچانی؛ عضو شورای مرکزی و رئیس کمیته سیاسی حزب کارگزاران سازندگی ایران در مطلبی با عنوان « عبور از تنهایی استراتژیک ایران» نوشت:
اگر بتوان جنگ اخیر ایران و اسراییل-آمریکا را بــه دو مرحله تقســیم کرد، مقطع این تقســیم را بایــد قبل و بعــد از مهار تنگــه هرمز در نظر گرفت. بدین معنا که بــا اعلام محدودیتهای ایران بر تنگــه هرمز جنگ وارد مرحلهای جدید مهمتر از مرحله اول شــد و بازی عوض شد.
این تغییر مســیر دفاع نشان میدهد اقتدار ایران نه در صنعت هســتهای کــه در ژئوپلتیک آن اســت و همین جابجایی زمین بازی است که بحران تنهایی استراتژیک ایران را جبران می کند. واقعیت این اســت که در همین جنگ ثابت شد ایران تنهاست:
روس و چین هیچ قــدم موثری برای ایران برنداشــتند و بدیهــی بود که بر نمیدارند چون نه تنها مســاله یهود مســاله آنها نیســت بلکه روس تباران اســراییل و ســرمایهگذاران چینی در اســراییل با افتتــاح بزرگترین سفارتخانه خارجی در تل آویو قصد هیچ دشمنی با اسراییل را ندارند.
رهبری پیشین ایران هم هرگز به پیامهای رییسجمهوری روسیه برای میانجیگری میان ایران و ترامپ بهایی نمیداد. بیاعتمادی ما به روســها بخشی از حافظه ملی ایران اســت که از جنگهای ایران و روس می آید و به کودتای روسها علیه مشروطیت ایران و اشغال گیلان و آذربایجان و جاسوسی حزب توده و حمایت روسیه از صدام باز می گردد.
اکنون شــهید لاریجانی در میان ما نیســت که تنهایی ایران را ببیند اما آخرین پیام مکتوب ایشان به کشورهای اسلامی بود که شرط مسلمانی را در این جنگ به جا نیاوردند و ایران را تنها گذاشتند بلکه برخی مانند اعراب به پایگاه آمریکا بدل شدند در حالی که ایران در ۴۷ســال گذشــته جور کم کاری عربها در دفاع از عربهای فلسطین را کشیدند و حتی سید حســن نصرالله و حزب الله لبنان قربانی عملیات انفرادی یحیی ســنوار در هفتم اکتبر شد که ســرآغاز دومینووار مقابله اســراییل با محور مقاومت شد و اسماعیل هنیه و سید حسن نصرالله و ســید صفی الدین و نیز بشار اسد ناسپاس از دست رفتند و کار به ترور و تجاوز در تهران رسید.
دوستان راســتین ایران در این دوران سخت البته همان مثلث پاکستان -ترکیه -مصر بودند که به ایران علاقهای فرهنگی و تاریخی دارند:
یکم - ترکیه هم شریک و هم رقیب ایران است. از دوره خلافت عثمانی تا جمهوریت آتاتورکی فرهنگ مشــترک دو کشور برتر از سیاست سبب شــده اســت ما و ترک ها یک روح در دو بدن باشــیم. زمانــی در دوره ســلجوقی با اتحاد ملک شاه و خواجه نظام این روح در یک کالبد به نام ایران بزرگ فرهنگی بــود.
متاسفانه ما هنوز بهای بیتوجهی به آسیای میانه را میدهیم و ترکیه حتی جمهوری باکو را از ما دور کرده اســت اما ما هم متحدی طبیعیتر از ترکان در برابر اعراب در جهان اسلام نداریم.
دوم- مصــر کــه تمدنــش در دوره اسلامــی را مدیــون خلافــت فاطمی میداند و در پناه راس الحســین شــیفته اهل بیت است با وجود بی مهریهای جمهوری اسلامی و حمایتهای ناروا از اخوان المسلمین به فکر موجودیت ایران اســت. از یاد نبردیم که محمد مرسی در آن سفر کوتاه به تهــران در نطقش تجلیل ازعمر بن خطاب فاتــح ایران را از یاد نبرد اما حســنی مبارک به دیدار ســید محمد خاتمی شتافت و محمد البرادعی در مقام رییس آژانس جهانی انرژی اتمی تمام تلاشــش را کرد تا میان ایران و آمریکا توافق شــود و پیام جرج بوش را به حسن روحانی دبیر شورای امنیت ملی رساند که آماده حل همه مسائل دو کشور است.
ســوم - و پاکستان؛ این نخســتین جمهوری اسلامی جهان که الگوی انقلاب اسلامی ایران بود با وجود روابط راهبردی با عربستان سعودی به سبب حضور میلیونها شیعه جعفری و اسماعیلی و پیوند روشــنفکران دینی از اقبال لاهــوری تا ابوالاعلی مــودودی اکنون مهمترین کشــور دوســت و برادر برای صلح اســت.
اما ترکیه و پاکستان و مصر در روابط خارجی هر سه به یک راه رفتهاند:
تفکیک اســراییل از آمریکا، رابطه خوب با اعراب و تقویت قدرت بازدارندگی نظامی با سه ارتش قدرتمند در پاکستان و ترکیه و مصر. بدیهی است محور پاکستان -ترکیه - مصر دچار مشکلات تاریخی متعددی به خصوص دخالت نظامیان در سیاســت هســتند چرا که هر سه کشور را ارتش آن به استقلال رساندهاند و از این رو برای ایران در سیاست داخلی نمی توانند الگو باشند اما می توانند متحد و حتی ( در مورد پاکستان ) رکن حوزه تمدنی ایران باشند.
از همیــن امروز باید به فکر توســعه ایران بود و توســعه با "تنهایی"ناممکن اســت که به قول حکیم نظامی گنجوی؛ «همه عالم تن است و ایران دل» دل ایرانشــهر را احیا کنید؛ و امروز«دل ایرانشهر» در «اسلام آباد» است.
